Św. Bartolo Longo zachęca do modlitwy różańcowej w czasie kolejnych piętnastu sobót roku. W każdy ten dzień tygodnia proponuje rozważać jedną tajemnicę Różańca. Stąd też pojawia się pomysł 15 sobót poświęconych Modlitwie Różańcowej. Taką praktykę można zacząć w każdym okresie roku. Niemniej zachęca się włączyć w zwyczaje sanktuarium w Pompei, które obchodzi swe uroczystości 8 maja i w pierwszą niedzielę października. W przypadku przeszkód modlitwę zaleca się praktykować także w ciągu 15 niedziel roku lub w ciągu 15 kolejnych dni powszednich. Podział rozważania poszczególnych części różańca według Bartolo miał wyglądać następująco:
1. Medytacja (i dołączone do niej modlitwy i zachęty: zachęta do naśladowania konkretnej cnoty moralnej, akt strzelisty)
2. Modlitwa przed Komunią świętą,
3. Prośba w konkretnej potrzebie,
4. Modlitwa do Matki Bożej z Pompei,
5. Modlitwa po Komunii świętej, wezwania do Jezusa, modlitwa w konkretnej potrzebie,
6. Modlitwa do Matki Bożej w Pompei,
7. Modlitwa do św. Józefa,
8. Modlitwa do Jezusa Ukrzyżowanego,
9. Modlitwa ogólna,

Układ praktykowania Nabożeństwa 15 (20) Sobót opracowany przez św. Bartolo Longo, jest w trakcie przekładu na polski i niedługo zostanie umieszczony na stronie (dla każdej soboty).
Każda modlitewna sobota, oprócz rozważania stosownej tajemnicy, winna zawierać także spowiedź (jeśli wymagana) i uczestnictwo we Mszy Świętej. Podczas Eucharystii Bartolo zwracał szczególną uwagę na Komunię świętą i dlatego przewidywał stosowne modlitwy przed i po Komunii świętej. Według propozycji Bartolo Longo praktyce modlitwy różańcowej winno towarzyszyć wezwanie do naśladowania (praktykowania) cnót chrześcijańskich w każdą kolejną sobotę. Praktyka 15 sobót powinna obejmować rozważania fragmentu Pisma Świętego dotyczącego każdej części Różańca, oraz odmówieniem całego różańca (lub chociaż jednej całej części).
W przypadku trudności praktyka 15 Sobót może być realizowana w każdą kolejną niedzielę lub przez kolejnych 15 dni w tygodniu. Cnoty (i związane z nimi tajemnice Różańca) do rozważenia na każdą sobotę są następujące:

1. Pokora, 
2. Miłość, 
3. Ubóstwo, 
4. Ofiara,
5. Posłuszeństwo,
6. Jednostajność
7. Pokuta,
8. Cierpliwość,
9. Umiłowanie własnego krzyża,
10. Męstwo,
11. Nawrócenie serca do Boga,
12. Pragnienie nieba,
13. Gorliwość, 
14. Czystość, 
15. Wytrwałość w czci Maryi.

Świadectwa związane z łaskami otrzymanymi w wyniku praktykowania Nabożeństwa 15 Sobót jak i Nowenny są do przeczytania TUTAJ.


Opis kilku innych przypadków uzdrowień związanych z połączonym praktykowaniem Nowenny Błagalnej i Nabożeństwem 15 Sobót:
1. Angela Massafra z Mandurii — łaska na progu już pierwszej soboty (29.06.1888 r.)
Według opisów, ten przykład cudownej interwencji ukazuje się na sam początek praktyki 15 sobót. W Mandurii cudowna interwencja miała się dokonać wieczorem 29 czerwca 1888, czyli w wigilię rozpoczęcia praktyki 15 Sobót. Po nocnym widzeniu Maryi kobieta imieniem Angela odczuwa, że jest uzdrowiona, a rankiem 30 czerwca, w pierwszą sobotę 15 sobót Różańca, wstaje z łóżka, próbuje poruszać nogami
(od trzech lat skurczonymi) i zaczyna chodzić. Lekarz Tommaso Massari, który dzień wcześniej zostawił ją „quasi cadavere”
(dosł. tłum. „prawie zwłoki”), widząc ją stojącą i chodzącą, miał zawołać: „Miracolo! Miracolo!” („Cud!”).
2. Ignazio Ioime — łaska przy trzeciej Nowennie i w trakcie Nabożeństwa 15 Sobót (Marzec 1885 r.)
Tekst  opublikowany w „Il Rosario e la Nuova Pompei”, quaderno di Marzo 1885 mówi Ignazio był ciężko chory (deformacje nóg).
Praktykował już nabożeństwo 15 sobót, a na trzeciej sobocie usłyszał osobiście od Fortunatiny Agrelli, że Matka Boża wskazała sposób modlitwy – trzy nowenny o łaskę + cały różaniec 15 dziesiątek, a po łasce trzy nowenny dziękczynne z całym różańcem. Ignazio zaczął od razu trzy nowenny z całym różańcem. W opisie przypadku uzdrowienia znajduje się opis, że już na początku trzeciej nowenny otrzymał pełne uzdrowienie. Natomiast do początku sierpnia, gdy obchodził ósmą sobotę, wszystkie jego dolegliwości całkowicie znikły. Potem odmówił też trzy Nowenny (Dziękczynne) i cały różaniec dziękczynny.
3. Suor Bibiana — najpierw 2 Nowenny Błagalne, potem Nabożeństwo 15 sobót oraz uzdrowienie przy 10. sobocie (grudzień 1888 r.)
Suor Bibiana była ciężko chora ponad sześć lat, w stanie beznadziejnym, po sakramentach dla umierających. Gdy usłyszała o łaskach z Pompejów, odmówiła jedną Nowennę, potem drugą (18 dni), ale jeszcze nie została wysłuchana. Mimo to nie straciła nadziei i zaczęła praktykować Nabożeństwo 15 Sobót. I właśnie wtedy — jak mówi tekst — „Giunta appena al Decimo Sabato, ella è guarita” – „gdy doszła zaledwie do dziesiątej soboty, została uzdrowiona”. Ta relacja została wysłana do Bartolo Longa i opublikowana w grudniu 1888,
a dołączono też oświadczenie lekarza i proboszcza.
4. Suor Flavia — 3 Nowenny nie wyprosiły łaski, 15 sobót dały poprawę, pełna łaska przyszła dopiero w Sanktuarium
Suor Flavia, zachęcona przypadkiemFortunatiny, rozpoczęła pierwszą Nowennę, potem drugą, potem trzecią, odmawiając codziennie cały różaniec (15 dziesiątek). Mimo to nie została od razu wysłuchana, lecz sytuacja mocno się pogorszyła. Opis mówi o śmiertelnym zapaleniu opon mózgowych, silnych bólach, przykurczach i paraliżu. Po namaszczeniu chorych rozpoczęła następnie Nabożeństwo 15 Sobót, 
nie przerywając nowenn. Źródło mówi jasno: po ukończeniu 15 sobót pojawiła się poprawa, ale Madonna „non accordò pienamente la grazia al termine del prediletto esercizio” — nie dała jeszcze pełnej łaski po samym zakończeniu 15 sobót. Pełne uzdrowienie przyszło dopiero wtedy, gdy Suor Flavia została przywieziona do Pompei, weszła do kościoła, przeszła całą jego długość bez bólu, uklękła, uczciła Maryję i przyjęła Komunię świętą. Wtedy zakończyła się choroba, która trwała 12 lat. Ta relacja została opublikowana w listopadzie 1889 z podpisami przełożonej, spowiednika, biskupa i lekarza.
5. Suor Maria Caterina Prunetti — łaska przez same 15 sobót (04.12.1904 r.).
Benedyktynka z Sieny pisze, że była ciężko chora, lekarze nie dawali nadziei, a ona sama była pogodzona ze śmiercią. Mimo to zaczęła Quindici Sabati alla SS. Vergine del Rosario di Pompei. 6 sierpnia zwróciła się z wielką ufnością do Maryi, prosząc o zdrowie, jeśli taka jest wola Boża. W tym samym momencie usłyszała wewnętrznie słowa: „Ti voglio guarire! Tu poi corrispondi alla grazia!” — „Chcę cię uzdrowić! Ty potem odpowiedz na tę łaskę!”. Tekst stwierdza: „Il miracolo era già avvenuto” — „cud już się dokonał”. Jeszcze tego samego dnia mogła iść na modlitwy chórowe i do wspólnego stołu, a po kilku dniach wróciła do zwykłych zajęć, które porzuciła pięć lat wcześniej.
6. Pasquale Bortone – nawrócenie (29 listopada 1889 r.)
To nie jest cud fizyczny, ale pokazuje inny sposób działania Królowej Różańca Świętego z Doliny Pompejów. Pasquale Bortone był ciężko chory, częściowo sparaliżowany, a do tego duchowo pogubiony i związany z masonerią. Rodzina przygotowała się na uroczystość Różańca, Nowenną do Matki Bożej Pompejańskiej „per ottenere la grazia nei casi più disperati”(„aby uzyskać łaskę w najbardziej beznadziejnych przypadkach”). Rodzina łączyła swoje modlitwy z modlitwą sierot z sanktuarium. Tekst mówi, że Matka Boża „non abbandonò mai quell’anima” (nigdy nie porzuci tej duszy), a po pierwszym triduum nowenny chory miał sen, w którym Matka Boża z Pompejów powiedziała: „Confessati e riconciliati con Dio” — „Wyspowiadaj się i pojednaj z Bogiem”.