Nowenna Pompejańska (Nowenna nie do odparcia) – wprowadzenie i instrukcja

  1. Nowenna Pompejańska składa się z dwóch części – Nowenny Błagalnej napisanej przez Bartolo Longo oraz Nowenny Dziękczynnej, również autorstwa Bartolo Longo. Odmawianie każdej Nowenny jest połączone z odmawianiem Różańca.
  2. Nowenna Błagalna jest powtarzana codziennie przez 9 dni z rzędu. Odmawia się ją do czasu uzyskania łaski np. 3 Nowenny Błagalne x 9 dni każda = 27 dni nieprzerwanie.
  3. Nowennę Dziękczynną odmawia się przez 27 dni nieprzerwanie (3 Nowenny Dziękczynne x 9 dni każda)
  4. Dla Nowenny Błagalnej oraz Nowenny Dziękczynnej obowiązuje inna jej treść, ułożona przez Bartolo Longo i zaakceptowanej przez Papieża Leona XIII.
  5. Szczegółowa Instrukcja dla Nowenny Błagalnej i Dziękczynnej znajduje się tutaj.
  6. Najważniejsza i obowiązkowa jest krótka kontemplacja (zastanowienie się, wyobrażenie tej sceny, chwila ciszy) każdej tajemnicy różańca oraz łączenie treści Nowenny Bartolo Longo z odmówieniem trzech (lub czterech) części Różańca. „Nie trzeba odmawiać całego różańca za jednym razem: piętnaście dziesiątek można odmawiać w różnych porach, w domu lub na zewnątrz, w łóżku lub w pracy, według własnego uznania. Jednak podczas odmawiania różańca należy koniecznie rozważać tajemnice” – Bartolo Longo.

W celu przedstawienia wiernej treści Nowenny Pompejańskiej oraz jej układu, sięgnięto do najwcześniejszych źródeł historycznych opisujących instrukcję Królowej Różańca Świętego z Pompei przekazaną dla Fortunatiny Agrelli. Dodatkowym uzupełnieniem Nowenny Błagalnej jest uzupełnienie jej o dwukrotną modlitwę do św. Dominika (na podstawie objawienia w Arpino).

Źródłem pierwotnym zawierającym pełny opis przypadku choroby, uzdrowienia i instrukcji przekazanej przez Królową Różańca z Pompei jest oryginalne wydanie miesięcznika „Il Rosario e la Nuova Pompei” autorstwa Bartolo Longo z 1884 roku. W trakcie prac nad poniższym materiałem, wystąpiono z prośbą o dostęp do tego wydania miesięcznika, przechowywanego w archiwum Sanktuarium.
Drugim w kolejności źródłem historycznym opisującym instrukcję i treść odmawiania Nowenny Pompejańskiej jest angielski druk „History, Novenas and Prayers of Out Lady of the Rosary of Pompeii”. Został on wydany za osobistą zgodą Bartolo Longo 28 listopada 1893 r. Angielskie wydanie odsyła właśnie bezpośrednio do wydania miesięcznika z 1884 r. Poniżej dokonano przekładu z języka włoskiego/angielskiego w sposób możliwie bezpośredni i wierny oryginałowi. W celu opracowania jak najwierniejszego przekładu i instrukcji przekazanej przez Królową Różańca Świętego z Pompei, zrezygnowano z zachowania zasad składni językowej obowiązującej w języku polskim, skupiając się na bezpośredniej treści.

Nowenna Pompejańska – geneza treści Nowenny Błagalnej i Dziękczynnej

Bartolo Longo wskazuje, że po 7 latach szerzenia różańca wsród ubogich mieszkańców, został powalony ciężką chorobą (tyfus). To wtedy właśnie Bartolo, postanowił dać Maryi „ostatni dowód miłości” pisząc „Nowennę do Matki Bożej Pompejańskiej o łaski w najbardziej rozpaczliwych przypadkach”. Każdego popołudnia, wyczerpany silną gorączką tyfusową, Bartolo szedł modlić się przed Cudownym Obrazem i tam czytał na głos jedną z pięciu modlitw, które właśnie napisał. W Święto Wniebowzięcia w 1879 r. Bartolo miał jeszcze poważniejszy nawrót choroby i nie mógł uczestniczyć w koronacji obrazu. W Valle di Pompei wszyscy modlili się wtedy o jego życie, a sam Cudowny Obraz przeniesiono z kaplicy do jego pokoju. Bartolo modlił się jeszcze do św. Katarzyny ze Sieny, pytając wprost – jak ludzie mają wierzyć jego słowom o łaskach i cudach, jeśli on sam nie otrzyma wyproszonej łaski. To właśnie wtedy, o północy obudził się silny i całkowicie uzdrowiony. Tak więc treść Błagalna Nowenny, zrodziła się z choroby Bartolo i została potwierdzona jego własnym uzdrowieniem.Bartolo opisuje, że Matka Boża wielokrotnie błogosławiła tej modlitwie, a szczególnie okazała upodobanie w tym, by wzywano Ją przez Nowennę. W marcu 1884 r., w pałacu komandora Agrellego w Neapolu, Matka Boża Pompejańska objawiła (chorującej córce komandora –Fortunatinie), sposób w jaki chce być proszona o łaski:

„Ilekroć będziesz potrzebowała ode mnie łask, odpraw mi trzy Nowenny z odmówieniem piętnastu części Różańca i kolejne trzy Nowenny Dziękczynne»”.

Młoda Fortunatina Agrelli wypełniła wszystko zgodnie z poleceniem i została cudownie uzdrowiona.

W obliczu prośby Królowej Różańca Świętego z Pompei o odmawianie Nowenny Dziękczynnej, ludzie zwrócili się do Bartolo, aby napisał osobną modlitwę odmawianą po otrzymaniu łaski. I właśnie dlatego, została napisana Nowenna Dziękczynna.Zatwierdzony przez Bartolo opis z 1839 r., wskazuje również na praktyczne instrukcje odmawiania Nowenny.

„Podczas Nowenny, jeśli to możliwe, należy codziennie odmawiać różaniec, ponieważ Matka Boża obiecała św. Dominikowi, że obdarzy szczególną łaską wszystkich, którzy odmawiają cały różaniec. Nie trzeba odmawiać całego różańca za jednym razem: piętnaście dziesiątek można odmawiać w różnych porach, w domu lub na zewnątrz, w łóżku lub w pracy, według własnego uznania. Jednak podczas odmawiania różańca należy koniecznie rozważać tajemnice.”

Modlitwa została zatwierdzona przez Świętą Kongregację Obrzędów, a Papież Leon XIII udzielił 300 dni odpustu za każdy dzień odmawiania Nowenny, tym którzy odmawiają pięć modlitw składających się na Nowennę. Za odmówienie 5 modlitw Nowenny wraz z przyjmowaniem sakramentów w trakcie (lub na zakończenie) Papież Leon XIII udzielił odpustu zupełnego (wymagana dodatkowa modlitwa za Ojca Św.).