Bartolo Longo – życiorys,
od pozytywizmu do spirytyzmu. Nawrócenie budowniczego Sanktuarium

ur. 10.02.1841 r. – zm. 05.10.1926 r., kanonizowany przez Leona XIV 19 października 2025 r.

Syn Bartolomeo (lekarza) i Antonii Luparelli. Został ochrzczony trzy dni po urodzeniu
w Latiano (Puglia, Włochy). W wieku 5 lat rozpoczął naukę w Kolegium katolickim. Po uzyskaniu dyplomu z „Podstaw Gramatycznych” opuścił uczelnię w 1858 r.
Dzięki zamożnemu pochodzeniu, młody Bartolo z pasją poświęcił się tańcu, muzyce i szermierce.
Ukończył studia wyższe prawnicze w Królewskim Uniwersytecie w Neapolu.
W tamtych latach środowisko akademickie Neapolu charakteryzowało się silnym pozytywizmem (wyłącznie naukowe podejście do rzeczywistości). Bartolo, po przeczytaniu książki francuskiego filozofa „Le Vie de Jesus”, zidentyfikował się z pozytywizmem. Książka ta, zawierała m.in. pogląd przedstawiający Jezusa nie jako Boga, lecz wyłącznie fascynującego człowieka i genialnego filozofa. Ośrodek filozofii pozytywistycznej działający w Neapolu, prezentował silne zaufanie do nauki i postępu naukowo – technologicznego.
Bartolo zafascynowany pozytywizmem i wykładami, odrzucił wiarę dzieciństwa.

[Należy zaznaczyć, że w tym samym okresie, we Włoszech doszło do silnego starcia pomiędzy poglądem pozytywizmu (wykluczającego nadprzyrodzone zjawiska) z silnie rosnącym spirytyzmem (a dokładniej jego odmianą – mediumizmem). W 1888 r. neapolitański lekarz i spirytysta Ercole Chiaia wyzwał (w prasie) słynnego ojca włoskiego pozytywizmu, Cesare Lombroso do naukowego zbadania zjawiska spirytyzmu praktykowanego w Puglii (region z którego pochodził Bartolo).
Cesare Lomboroso, jako pozytywista i zagorzały sceptyk, w 1891 r. uczestniczył w seansach i uznał zjawiska spirytystyczne za autentyczne. Napisał o tym doświadczeniu „Jest mi bardzo wstyd i przykro, że tak uparcie walczyłem z możliwością tak zwanych faktów spirytystycznych. Mówię faktów, bo teorii jestem nadal przeciwny. Ale fakty istnieją.”
To stwierdzenie zapoczątkowało we Włoszech okres tzw. naukowego spirytyzmu, gdzie wielu profesorów i całe środowiska akademickie brały udział w seansach, badały i próbowały wyjaśnić spirytyzm na gruncie naukowym.]

Bartolo Longo związał się w tym czasie z grupami spirytystycznymi i satanistycznymi, które były w tamtym okresie mocno rozpowszechnione w Neapolu.
Bartolo, przez około półtora roku funkcjonował jako Satanista.

Bartolo Longo – Nowe Życie

Z upływem czasu Bartolo i jego przyjaciel wpadli w głęboki kryzys związany z depresją psychiczną i fizyczną. Ta poważna depresja doprowadziła do samobójstwa jego przyjaciela.

Jego życie po tym zdarzeniu przybrało całkowicie inny obrót. Po nocy koszmarów, zwrócił się do profesora Vincenzo Pepe, swojego rodaka i bardzo religijnego człowieka. Profesor skierował go do zakonu Dominikanów. To w tym zakonie zwraca się szczególną uwagę na Modlitwę Różańcową.

Bartolo Longo z czasem rozwinął silne oddanie Różańcowi Świętemu i znalazł w nim znaczne korzyści duchowe.
Chciał wrócić do swoich dawnych towarzyszy w spirytyzmie i satanizmie,
aby spróbować ich nawrócić.
Nie udało mu się to. Ukończył studia prawnicze, lecz porzucił zawód prawnika. Ciężko pracował przy pracach społecznych. Dzięki podziałowi majątku rodzinnego uzyskał dużą sumę pieniędzy i znaczną nieruchomość, która gwarantowała mu roczny dochód w wysokości ponad 5000 lirów. Była to suma pozwalająca mu na przyznawanie rent i pokrywania okresowych wydatków dla chorych i potrzebujących.

Aby podążać za pomocą potrzebującym wrócił do Neapolu, gdzie spotkał przyszłego świętego Ludovico da Casoria oraz przyszłą świętą Katarzynę Volpicelli. W Ośrodku Katarzyny Bartolo spotkał hrabinę Mariannę Farnaro De Fusco. Kobieta mocno zaangażowała się w działalność charytatywną i społeczną. Hrabina w wieku 27 lat została wdową z pięciorgiem dzieci. Hrabina potrzebowała administratora majątku, a także opiekuna dla swoich dzieci. W ten sposób Bartolo zgodził się osiedlić w rezydencji, aby wykonywać te zadania. Stanowiło to punkt zwrotny w jego życiu, ponieważ stał się nieodłącznym towarzyszem działalności charytatywnej.

Bartolo Longo – działalność w Pompejach

Pierwszy prawdziwy kontakt Bartolo Longo
z Pompejami miał miejsce w 1872 roku, kiedy udał się do Doliny Pompejów,
aby uregulować stosunki gospodarcze między hrabiną, a najemcami jej posiadłości. Przy tej okazji zwrócił uwagę na wysoki poziom ubóstwa materialnego i duchowego w którym żyło około 1000 mieszkańców tego obszaru.

W Pompejach, jak później opowiedział Bartolo, był zszokowany erozją wiary ludzi. Napisał: „Ich religia była mieszanką przesądów i tradycji ludowej. […] Dla każdej potrzeby, […] poszliby do czarownicy, czarodziejki, aby uzyskać uroki i czary.” Poprzez rozmowę z obywatelami, Bartolo dostrzegł ich poważny brak katechezy i wiedzy o Jezusie i Bogu. Kiedy zapytał jednego człowieka, czy jest tylko jeden Bóg, kolega odpowiedział: „Kiedy byłem dzieckiem, pamiętam, że ludzie mówili mi, że jest ich trzech. Teraz, po tylu latach, nie wiem, czy któryś z nich nie żyje, czy jeden się ożenił.”

Dodatkowo, zauważył, w jakim stanie ruiny była Parafia Najświętszego Zbawiciela – skromny i starożytny kościół, którego początki sięgają 1093 r., i wokół którego zgrupowano pierwszych mieszkańców Agro Pompejusza.

Longo był głęboko zaniepokojony zdezorientowanymi przekonaniami ludzi, których spotkał w Pompejach. Był tak przygnębiony, że zmagał się nawet z myślami samobójczymi, przypominającymi mu o wcześniejszym byciu spirytystą i satanistą. Pamiętał jednak obietnicę Najświętszej Maryi Panny dla Świętego Dominika: „Kto propaguje mój różaniec, będzie zbawiony”. Ta obietnica przekonała go do zachęcania do publicznego oddania się różańcowi jako środka do prowadzenia ludzi z powrotem do Boga.

W 1875 roku Bartolo otrzymał w prezencie Obraz przedstawiający Matkę Bożą Różańcową, ze św. Dominikiem i Katarzyną ze Sieny. M. Concetta de Litala – zakonnica Klasztoru Różańcowego w Porta Medina, trzymała go dla dominikańskiego księdza Alberto Radente. Radente nabył go od sprzedawcy śmieci w Neapolu za bardzo małą sumę. Obraz był w złym stanie,
a Longo napisał o swojej natychmiastowej niechęcie do słabej jakości artystycznej, kiedy zobaczył go po raz pierwszy. Jednak przyjął dar, aby oszczędzać fundusze i nie obrażać zakonnicy.
Bartolo (wraz z Hrabiną) zebra fundusze („subskrypcja 1 grosz na miesiąc”) na odświeżenie Obrazu i umieścił go w starym kościele, aby zachęcić lokalną społeczność do Modlitwy Różańcowej.

W tym czasie ludzie zaczęli zgłaszać cuda, ofiarować wota i tłumnie gromadzić się w kościele. Longo został zachęcony przez biskupa do rozpoczęcia budowy większego kościoła. Kamień węgielny pod obecne Sanktuarium położono 8 maja 1876 roku. Kościół został konsekrowany w maju 1891 roku przez kardynała La Vallettę. W 1939 roku kościół został powiększony do bazyliki, znanej dziś jako Sanktuarium Dziewicy Różańca w Pompejach. Longo napisał również dzieła duchowe, w tym Historię Sanktuarium Pompejów.

Bartolo kontynuował promowanie różańca aż do swojej śmierci 5 października 1926 roku, w wieku 85 lat. Plac, na którym stoi bazylika, został nazwany na cześć Longo. Jego ciało jest zamknięte w szklanym relikwiarzu, a on nosi płaszcz i regalia Wielkiego Krzyża Rycerskiego Zakonu Grobu Świętego w Jerozolimie – papieskiego zakonu rycerskiego.

Historia Bartolo Longo zawiera wiele innych szczegółowych i ciekawych informacji – dostępne są pod m.in. pod tymi dwoma linkami [1], [2]. Był budowniczym pierwszych osiedli socjalnych dla robotników. Został m. in dwukrotnie nominowany do Nagrody Nobla otrzymując 4 miliony podpisów z różnych krajów. Kandydatura nie została wzięta pod uwagę ze względu na silne umotywowanie religijne.